NOKTA

Sokak hayvanları için kuru mama aldığımın ertesi günü, sabah
işe giderken cılız bir miyavlama duydum. Aralıksız miyavlayan yavru
kediyi apartmanın bodrum katında mahsur kalmış halde buldum.
Çok küçüktü, iki aylık ya vardı ya yoktu. Her halinden aç, susuz
olduğu belliydi; o kadar halsizdi ki kaçamıyordu bile. Hemen mama
ve su verdim. Bir mamaya bir suya saldırdı. O karnını doyurup suyunu
içene kadar başında bekledim. İşe de geç kalmıştım.
O günden sonra yavru kediyi düzenli beslemeye başladım. Ona
kartondan yuva yaptım. Büyük kedilerden, meraklı çocuklardan
korumaya çalıştım. O bana, ben ona alıştım. Artık bir adı olmalıydı.
Her iki gözünün üstünde beyaz noktası olduğu için adını “Nokta”
koydum. Ama noktalar meğerse kabuk bağlayan yaraymış. İyileşince
noktalar kayboldu. Kedimin adı “Nokta” olarak kaldı.
Nokta’yı beslemek, onla oynamak artık günlük rutinim olmuştu.
İlk defa bir kediyle bu kadar yakın oldum. Ara sıra eve de çıkardım.
Ama sitenin bahçesinde yuvarlanmayı, ağaçlara tırmanmayı, kelebek
kovalamayı, başka yavru kedilerle oynamayı daha çok sevdiği için
bahçede yaşamaya devam etti.
Ben Nokta’yı beslerken başka kediler de alıştılar, onları da
beslemeye başladım. Bazen çocuklar da gelip sevmek, beslemek
istediler. Onlara rol model olmuştum.
Ben kedilerle ilgilendikçe de bazı komşular rahatsız olmaya
başladılar. Arılar geliyormuş, kediler kokuyormuş, çöpleri kalıyormuş
gibi sızlanmaları duymaya başladım.
Mama kaplarını attılar, sularını döktüler. Kimse rahatsız olmasın
diye kuytu köşelerde beslemeye, hava karardığında mama dökmeye
başladım.
Ne kadar dikkat edersem edeyim, homurdanmalar kesilmedi. En
sonunda barınağı arayacak oldular. Bu defa iyiden iyiye tartıştık.
Kedilerin kimseye bir zararı yok ki karınlarını doyunca bir köşeye
çekilip uyuyorlar.

Evren sadece insanların değil, tüm canlılarındır. Nokta sayesinde
sokak hayvanlarının ne denli zorluklarla yaşamda kalmaya
çalıştıklarını öğrendim.
İnsanlar sokak hayvanlarına kendilerinin yemediği küflü
ekmekleri ve bozuk gıdaları veriyorlar. Oysa kuru mama hem
ekonomik hem de sağlıklı bir yiyecek. Üstelikte çöpe giden
yemeklerden daha ucuz.
Nokta gün geçtikçe büyüdü, güzelleşti. Başta erkek zannettiğim
kedimin dişi olduğunu arkadaşım sayesinde öğrendim. Aslında şunu
demek istiyorum; ben sokak hayvanlarının dünyasına ne kadar
uzakmışım. Her gün yanlarından geçip gittiğim bu canların dünyasına
böylece tanıklık ettim.
Her mevsim sokakta savunmasız, aç, zavallı bir yaşam
sürmekteler. Bunları barınaklara tıkamak çözüm değil. Onlara hak
ettikleri sağlıklı güvenli ortamlar sunmak biz insanların elindedir.
Oysa biz hayatı onlara daha da zorlaştırıyoruz. Kontrollü
çoğalsalar, düzenli bakım görseler… Yaşamak onların da hakkıdır.
Küçücük bir kedi yavrusu bana sorumluluk almayı, merhametli
olmayı, karşılıksız sevmeyi, almadan vermeyi, bağ kurmanın
güzelliğini, yaşamak için direnmeyi, paylaşmayı…daha birçok şeyi
öğretti.
Nokta ile beş ay geçirdim. Bir sabah onu iştahsız gördüm. Arada
olabiliyordu. Ama akşam bir de ne göreyim; ayağa bile kalkamadı.
Hemen veterinere götürdüm. “Gençlik hastalığı” denen bir hastalığa
yakalanmış. Bütün tedavilere rağmen iki gün dayanabildi.
Nokta bana çok şey öğretti. Her gün yanından geçip gittiğimiz
sahipsiz canların hayat mücadelesine tanıklık ettim.

Bazen yaşamak, anlatmaktan daha etkilidir. Bende ciddi bir
farkındalık oluştu. Meğer sokaktaki canlara karşı ne kadar
duyarsızmışım.

Benim yaşamımdan bir “Nokta” geldi geçti. Öğretileri bana
kaldı. İyiki yollarımız kesişti küçük Can. Seni çok özleyeceğim.

MUAZZEZ TOĞRUL